Zvezda filma "Vidimo se u čitulji" izenenada preminula: Robijao zbog ubistva legende, preživeo atentat, a umro na način na koji niko nije očekivao
Od pucnjave na Ranka Rubežića i bekstva u Čehoslovačku, preko zatvora, ranjavanja i obračuna sa rivalskim ekipama, do povlačenja u Kaluđericu i smrti na VMA. Život Borisa Petkova Bugarina bio je jedna od poslednjih velikih priča stare generacije beogradskog kriminala.
Devedesete su bile vreme kada je Beograd živeo između ratnih frontova i sopstvenog haosa. Ulice su bile preplavljene oružjem, pucnjava je bilo na svakom ćošku, a krvava ubistva postala su gotovo svakodnevica. U tom haosu siromaštva i bezakonja, kriminalci su poprimali mitske razmere. Slikali su se za novine, punili naslovne strane i svoje sukobe vodili javnim, gotovo medijskim spektaklima. Sve te priče, mitske figure beogradskog podzemlja i krvavu hroniku jedne izgubljene decenije, možete čitati u našoj rubrici Kriminal 90-ih.
Boris Petkov Bugarin bio je jedno od najpoznatijih imena stare generacije beogradskog podzemlja. Za jedne "vitez beogradskog asfalta", za druge okoreli kriminalac, Petkov je tokom osamdesetih i devedesetih bio svedok i akter gotovo svih važnih događaja u srpskoj sivoj zoni. Njegov životni put vodio je od obračuna u centru Beograda i bekstva iz zatvora, preko prijateljstava sa najpoznatijim imenima tog vremena, do povlačenja iz kriminala i smrti u bolnici 2002. godine.
Ko je bio Boris Petkov Bugarin?
Boris Petkov dobio je nadimak Bugarin jer je u Beograd došao iz Surdulice. Već kao mlad ušao je u krug ljudi koji su tokom osamdesetih stvarali novu generaciju jugoslovenskog kriminala. To je bila era u kojoj su mnogi prestupnici "zanat" učili u zapadnoj Evropi, dok je Beograd postajao centar susreta različitih kriminalnih grupa.
Petkov je pripadao voždovačkoj ekipi, jednoj od grupa koje su u tom periodu imale značajan uticaj u gradu. Tokom karijere bio je povezan sa brojnim poznatim imenima beogradskog podzemlja, a njegovo ime pojavljivalo se uz događaje koji su obeležili kriminalnu istoriju tog vremena.
Od Magaša do Kneleta - kontakti sa najpoznatijim imenima podzemlja
Petkov je bio deo generacije koja je stasavala u vreme kada su se formirale najpoznatije figure jugoslovenskog kriminala. U javnosti je pominjan u kontekstu događaja koji su pratili ubistvo Ljubomira Magaša Ljube Zemunca u Frankfurtu, gde je viđan u društvu Gorana Vukovića, Magaševog ubice.
Kasnije se njegovo ime povezivalo i sa ubistvom Ranka Rubežića, poznatog kao "balkanski Dač Šulc", ali i sa generacijom kriminalaca koja je obeležila kraj osamdesetih. Posebno se isticalo njegovo prijateljstvo sa Aleksandrom Kneževićem Kneletom, jednim od najpoznatijih ljudi beogradskog asfalta tog vremena.
Knele je često govorio da je "Giškin i Bugarinov pulen", čime je dodatno naglašavao Petkov uticaj u tim krugovima.
Pucnjava kod Kapije Beograda i bekstvo u Čehoslovačku
Šira javnost za Borisa Petkova prvi put je čula posle ubistva Ranka Rubežića 15. februara 1985. godine kod Kapije Beograda.
Prema tadašnjim navodima, Petkov je zajedno sa Draganom Popovićem Dadiljom i Draganom Vujisićem Vujom učestvovao u pucnjavi na Rubežića. Dok su Vuja i Dadilja ubrzo uhapšeni, Petkov je uspeo da pobegne iz zemlje.
Sklonio se u Čehoslovačku, koja u tom trenutku nije bila član Interpola, pa jugoslovenske vlasti nisu mogle odmah da traže njegovo izručenje.
Kasnije je potpisan međudržavni sporazum i Petkov je izručen Jugoslaviji. Prvostepeno je osuđen na pet godina zatvora, a zatim na sedam godina robije. Međutim, iz zatvora u Zabeli uspeo je da pobegne posle dve godine.
Povratak u Beograd i ranjavanje kod hotela Slavija
Petkov se ponovo pojavio u Beogradu 1991. godine, kada je došao na sahranu svog bliskog prijatelja Đorđa Boćovića Giške, komandanta Srpske garde koji je poginuo na frontu kod Gospića.
Istog dana, 19. septembra, Petkov je ranjen u pucnjavi kod hotela Slavija. Nakon ranjavanja prebačen je iz Urgentnog centra u bolnicu Centralnog zatvora, jer je za njim već postojala poternica.
U zatvoru je ostao do decembra 1992. godine.
Novi obračuni i pucnjava na Zvezdari
Petkov je ponovo ranjen 7. oktobra 1993. godine na Zvezdari. Do danas nije zvanično utvrđeno ko je tada pucao na njega.
On je odbio da policiji ispriča šta se dogodilo i ko su napadači. U krugovima podzemlja to se tumačilo kao znak da želi da sam razreši stvar i osveti se.
Generacija koja je nestajala sa beogradskog asfalta
Petkov je pripadao generaciji koja je obeležila osamdesete godine beogradskog kriminala. To je bilo vreme kada su imena poput Giške, Juse, Arkana, Belog, Majmuna i Ašanina dominirala pričama sa asfalta.
Većina tih ljudi završila je nasilno - metkom ili u obračunima između suparničkih grupa. Voždovačka ekipa, kojoj je Petkov pripadao, tokom godina je gotovo potpuno desetkovana.
Povlačenje iz kriminala i život u Kaluđerici
Poslednjih godina života Petkov se povukao iz krupnih kriminalnih poslova. Živeo je u Kaluđerici, u Ulici narodnog heroja Zorana Maksića.
Povremeno je odlazio u rodnu Surdulicu ili u Leskovac, naročito u trenucima kada je smatrao da mu u Beogradu preti opasnost.
U tom periodu kružile su i priče da se okrenuo različitim porocima i da više nije aktivan u starim poslovima.
Saobraćajna nesreća koja ga je ponovo vratila u novine
Ime Borisa Petkova ponovo se pojavilo u medijima 2000. godine, kada je kolima pregazio jednu devojku. Taj događaj ponovo je otvorio priče o njegovoj prošlosti i ulozi u starim obračunima.
Najveći cinik među kriminalcima
Za razliku od mnogih ljudi iz podzemlja, Petkov je povremeno razgovarao sa novinarima, ali nikada nije dozvoljavao da se njegov život pretvori u estradu.
U dokumentarcu "Vidimo se u čitulji" često je govorio da mladi ljudi ne mogu da očekuju ništa dobro od kriminala, iako je i sam bio deo kriminalnog miljea.
- Sve je to paćenje, foliraža - znao je da kaže, govoreći o životu koji je i sam godinama vodio.
Smrt Borisa Petkova Bugarina
Boris Petkov preminuo je 15. decembra 2002. godine. Te večeri mu je pozlilo i prebačen je na Vojnomedicinsku akademiju, gde je ubrzo izdahnuo.
Prema dostupnim informacijama, smrt je najverovatnije nastupila usled trovanja lekovima koje je koristio.
Tako je okončana životna priča čoveka koji je decenijama bio deo beogradskog podzemlja i svedok vremena u kojem su se sudbine ljudi sa asfalta najčešće završavale u pucnjavama i obračunima.
Za razliku od mnogih iz njegove generacije, Boris Petkov Bugarin nije stradao od metka, već je, posle decenija života na ivici, završio u bolničkoj postelji.
